Ben Hayatta En Çok
Babamı Sevdim
Ben hayatta en çok
babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpı bacaklarıyla -ha düştü ha düşecek
Nasıl
koşarsa ardından bir devin
O
çapkın babamı ben öyle sevdim
Bilmezdi
ki oturduğumuz semti
Geldi
mi de gidici - hep , hep acele işi
Çağın
en güzel gözlü maarif müfettişi
Atlastan
bakardım nereye gitti
Öyle
öyle ezber ettim gurbeti
Sevinçten
uçardım hasta oldum mu,
Kırkı
geçerse ateş, çağırırlar İstanbul'a
Bi
helallaşmak ister elbet , diğ'mi oğluyla!
Tifoyken
başardım bu aşk oy'nunu,
Ohh
dedim, göğsüne gömdüm burnumu,
En
son teftişine çıkana değin
Koştururken
ardından o uçmaktaki devin,
Daha
başka tür aşklar, geniş sevdalar için
Açıldı
nefesim, fikrim, canevim
Hayatta
ben en çok babamı sevdim.
Can Yücel
Hayatta Ben En Çok Annemi Sevdim
Can Yücel'e nazire
Ona göre baştan beri iflah olmaz biriydim
Babam korkuydu bana, annem yürek serinliği
En sevdiği oğluydum-bana hep öyle gelirdi
Uzun avcı öykülerini ilk ondan dinlemiştim
Hayatta ben en çok annemi sevdim
Sözümona büyümüştüm, ekmek getirirdim eve
Annem öldü, düşüyorum, koptu salıncağın ipi
Anahtarsız bir kilide benzediğim doğru şimdi
Saçlarına tırmanırdım tutunup yıldızlara
Kokusu kalmıştır diye kapandım odalara
Kıyamazdı bilirdim şiirler yazan oğluna
Sevgilim terkedince benden fazla ağlardı
İstiridyeydi annem, içinden inci çıkardı
Hergün daha da büyüyor yüreğimdeki yırtık
Annemi anılarda bile bulamıyorum artık
Babamın hemen ardından gitmesi gerekmezdi
Evinin badanasını yarım bırakıp erkenden
O gün bugündür bana gülden önce gelir diken
Dedim ya anahtarını yitirmiş bir kilidim
Hayatta ben en çok annemi sevdim
Abdülkadir Budak
